Cảnh báo: hình ảnh theo sau là hình ảnh thực hoặc đồ họa của phá thai gây ra và có thể gây sốc cho sự nhạy cảm của bạn.
.: Phá thai bằng phương pháp mổ lấy thai.
Bé gái 24 tuần tuổi này bị rách ra khỏi bụng mẹ qua mổ lấy thai. Đó là quy trình tương tự được sử dụng để sinh mổ, chỉ trong trường hợp này, đứa trẻ còn lại để chết.
Em bé 19 tuần tuổi này đã bị ngộ độc và đốt cháy bởi dung dịch muối đậm đặc được đưa vào nước ối của người mẹ.
Em bé 8 tuần tuổi này đã bị giết bởi một máy hút bụi mạnh mẽ đã phá hủy hoàn toàn nó.

.: Phá thai do giãn và nạo.
.: Phá thai bằng cách sinh một phần (thủ tục trong đồ họa).
| Bạn là số khách truy cập: |
...me practiqué un aborto...
Mi nombre es Johana, tengo 18 años, me practiqué un aborto por desesperación cuando tenía 15 años. Mi tío me violó, a causa de esa violación quedé embarazada. Cuando mis padres se dieron cuenta me echaron de la casa, porque yo por miedo no fui capaz de decirles que me violaron. Me tocó trabajar muy duro para sobrevivir. Cuando tenía 2 meses de embarazo una amiga me recomendó tomar unas pastillas y al poco tiempo me tuvieron que internar en la clínica por el aborto. Mis padres jamás se enteraron de la violación y hoy día no me pueden perdonar el embarazo a esa edad y menos el aborto.
...ya no puedo tener hijos...
Leyendo los reportajes del aborto, debo decir que soy una más de las que se sometió a uno, todo por no querer tomar mi responsabilidad, esto me ha traído muchas consecuencias de salud y vivo cada día con una gran culpa, a pesar de que de esto ya pasaron 3 años. Solamente sé que todas las mujeres tenemos derecho a realizar con nuestro cuerpo lo que queramos, pero cuando hay una vida de por medio, hay que pensarlo muy bien. Yo ya no puedo tener hijos y sólo le pido a Dios su perdón.
Me sentí la peor persona del mundo.
Tengo 20 años, mi nombre es Tatiana, estoy estudiando en universidad. Estuve embarazada hace 8 meses, tenía mi enamorado, cuando me enteré que estaba embarazada el miedo me invadió porque estoy en la universidad, mi padre no lo entendería. Una parte de mí se sentía confundida, el día que fui al doctor a realizarme la prueba, estaba nerviosa, sentí algo dentro de mi, lo sentí, fue la primera vez que lo sentí, sentí su corazoncito latiendo rápidamente como si quisiera que yo no me enterara que estaba ahí.
…estoy viviendo una muerte en mi conciencia…
Tengo 14 años de edad. Hace unos 6 meses, si no me equivoco, cuando tenía 13 años, quedé embarazada de mi novio, en mi primera relación. Mis padres no me dejaban tener novio, pero sin embargo, no me importó y tuve uno a escondidas de ellos. Cuando quedé en embarazo no supe qué hacer, soy apenas una niña. Le mencioné sobre esto a una buena amiga, ella me dijo que podría abortar, yo le dije que era lo correcto. Fui a un hospital y me dijeron que tenía que ir con un mayor de edad para poder hacer la succión.
...no te arrepientas como lo hago ahora yo...
Primero los quiero felicitar pues es un buen espacio para que las y los jóvenes reflexionen sobre el tema. Yo tenía 23 años cuando quedé embarazada de una relación de 5 años, pensé que me apoyaría, pues nos íbamos a casar, pero al contrario, me pidió que abortara y el miedo que sentía en ese momento por no terminar mi carrera, me hizo aceptar. Así que acudimos a un médico amigo de él y lo hicimos. Al final de todo, no hubo boda, pues ya vivía con otra.
"Todos somos humanos y como tales formamos una Gran Familia: La Familia Humana, el dolor de cualquier ser humano afecta en una u otra forma a toda la familia". La Caridad Universal, Samael Aun Weor.
...gracias a ella mi vida tiene sentido...
Soy de Venezuela, mi historia es la siguiente: al igual que muchas chicas jóvenes y precoces, inicié mi vida sexual a los 16 años. No sé por qué razón no salí embarazada desde esa edad y eso que era irresponsable con aquello de los métodos anticonceptivos. Sin embargo, el novio que tenía se preocupaba por cuidarme, a él sólo le interesaba el sexo. Al poco tiempo me dí cuenta que yo era su juego, su pasatiempo.
Desde ese momento no soy feliz...
Hola amigas... Voy a compartir lo que me pasó: estuve enamorada de un hombre que no valía la pena, pero que para mí lo era todo... hasta que salí embarazada y sólo tenía 19 años y él me dijo que abortara... Y yo lo hice porque ambos estábamos estudiando y él me dijo que no le perjudique en sus estudios. Y lo hice y ese momento para mí era normal. Pero cuando fui al doctor ahí empezó mi calvario: aborté de 2 meses... Y al ver cómo estaba en pedacitos su cuerpecito, me puse a llorar... y en ese momento pensé que mi vida ya no tenía sentido... y desde ese momento no puedo ser feliz.
...todavía estoy sangrando...
Me realicé un aborto hace 4 semanas, todavía estoy sangrando, botando coágulos de mediano tamaño, pero hace 3 días que siento una náusea leve, quisiera saber si el aborto fue incompleto o qué me pasa.
Me sentí la peor persona del mundo.
Tengo 20 años, mi nombre es Tatiana, estoy estudiando en universidad. Estuve embarazada hace 8 meses, tenía mi enamorado, cuando me enteré que estaba embarazada el miedo me invadió porque estoy en la universidad, mi padre no lo entendería. Una parte de mí se sentía confundida, el día que fui al doctor a realizarme la prueba, estaba nerviosa, sentí algo dentro de mi, lo sentí, fue la primera vez que lo sentí, sentí su corazoncito latiendo rápidamente como si quisiera que yo no me enterara que estaba ahí.
...ya no puedo tener hijos...
Leyendo los reportajes del aborto, debo decir que soy una más de las que se sometió a uno, todo por no querer tomar mi responsabilidad, esto me ha traído muchas consecuencias de salud y vivo cada día con una gran culpa, a pesar de que de esto ya pasaron 3 años. Solamente sé que todas las mujeres tenemos derecho a realizar con nuestro cuerpo lo que queramos, pero cuando hay una vida de por medio, hay que pensarlo muy bien. Yo ya no puedo tener hijos y sólo le pido a Dios su perdón.























