Cảnh báo: hình ảnh theo sau là hình ảnh thực hoặc đồ họa của phá thai gây ra và có thể gây sốc cho sự nhạy cảm của bạn.
.: Phá thai bằng phương pháp mổ lấy thai.
Bé gái 24 tuần tuổi này bị rách ra khỏi bụng mẹ qua mổ lấy thai. Đó là quy trình tương tự được sử dụng để sinh mổ, chỉ trong trường hợp này, đứa trẻ còn lại để chết.
Em bé 19 tuần tuổi này đã bị ngộ độc và đốt cháy bởi dung dịch muối đậm đặc được đưa vào nước ối của người mẹ.
Em bé 8 tuần tuổi này đã bị giết bởi một máy hút bụi mạnh mẽ đã phá hủy hoàn toàn nó.

.: Phá thai do giãn và nạo.
.: Phá thai bằng cách sinh một phần (thủ tục trong đồ họa).
| Bạn là số khách truy cập: |
...Me arrepiento de lo que he hecho...
Tengo 18 años y yo tuve un aborto hace como 2 meses, fue decisión mía, porque mi pareja no me quería apoyar y tenía miedo a lo que mis padres y mi hermano me iban a decir. Yo lo quería tener, sí, pero tenía miedo, no sabía cómo enfrentar esta situación. Me siento mal, no puedo dejar de pensar ni un solo día, cómo hubiera sido si yo hubiera tenido a mi hijo.
Me sentí la peor persona del mundo.
Tengo 20 años, mi nombre es Tatiana, estoy estudiando en universidad. Estuve embarazada hace 8 meses, tenía mi enamorado, cuando me enteré que estaba embarazada el miedo me invadió porque estoy en la universidad, mi padre no lo entendería. Una parte de mí se sentía confundida, el día que fui al doctor a realizarme la prueba, estaba nerviosa, sentí algo dentro de mi, lo sentí, fue la primera vez que lo sentí, sentí su corazoncito latiendo rápidamente como si quisiera que yo no me enterara que estaba ahí.
Ya no puedo tener hijos!!! ;(
Les quiero contar la pesadilla que viví... tenía 16 años cuando me embaracé de un chavo que conocí en una fiesta, no era mi novio ni nada, esa noche bebimos mucho. Al mes me enteré que estaba embarazada, lo primero que se me vino a la mente fue practicarme un aborto (la peor decisión de mi vida) y del chavo... la verdad no sé ni su nombre. Mis padres no me apoyaron cuando les dije de mi situación, eso me deprimió más y decidí abortar... ¡fue horrible!, el doctor me lastimó mucho y ...
...gracias a ella mi vida tiene sentido...
Soy de Venezuela, mi historia es la siguiente: al igual que muchas chicas jóvenes y precoces, inicié mi vida sexual a los 16 años. No sé por qué razón no salí embarazada desde esa edad y eso que era irresponsable con aquello de los métodos anticonceptivos. Sin embargo, el novio que tenía se preocupaba por cuidarme, a él sólo le interesaba el sexo. Al poco tiempo me dí cuenta que yo era su juego, su pasatiempo.
...Me siento desesperada...
Hoy en día mi hijo tendría 12 años, por miedo a mis padres perdí a mi más preciado hijo. Hoy lo escribo casi llorando porque no llego a embarazarme, ya tengo casi 35 años. Hoy en día sólo lo llevo dentro de mí, quizás para no hacer sufrir a mi querido esposo. Tenemos un trabajo muy saturado que nos mantiene muy ocupados, pero la gente te mata porque te preguntan por qué no hay hijos y evado esas preguntas. Me siento desesperada y lo escribo a ocultas. Hice de todo y nada y esto no se lo puedo contar a nadie como lo estoy contando.
"Una persona es lo que es su vida; si ésa persona no modifica nada dentro de sí misma, si no transforma radicalmente su vida, si no trabaja sobre sí misma, está perdiendo su tiempo miserablemente".
Desde ese momento no soy feliz...
Hola amigas... Voy a compartir lo que me pasó: estuve enamorada de un hombre que no valía la pena, pero que para mí lo era todo... hasta que salí embarazada y sólo tenía 19 años y él me dijo que abortara... Y yo lo hice porque ambos estábamos estudiando y él me dijo que no le perjudique en sus estudios. Y lo hice y ese momento para mí era normal. Pero cuando fui al doctor ahí empezó mi calvario: aborté de 2 meses... Y al ver cómo estaba en pedacitos su cuerpecito, me puse a llorar... y en ese momento pensé que mi vida ya no tenía sentido... y desde ese momento no puedo ser feliz.
...Dios jamás nos abandona...
Me gustaría compartir con ustedes la serie de sucesos que me han hecho pensar que Dios jamás nos abandona. Estoy embarazada con solo mes y medio. Al darme cuenta de eso, lo primero que pensé fue en abortar, pues mi relación no es estable y mi situación económica y familiar tampoco. Primero acudí a un médico, el cual me dio un precio bastante alto por practicarme el legrado; empecé a conseguir el dinero, en cuanto lo tuve, fui a ver al médico decidida a abortar y ¿cuál fue mi sorpresa? que había salido fuera de la ciudad.
...me practiqué un aborto...
Mi nombre es Johana, tengo 18 años, me practiqué un aborto por desesperación cuando tenía 15 años. Mi tío me violó, a causa de esa violación quedé embarazada. Cuando mis padres se dieron cuenta me echaron de la casa, porque yo por miedo no fui capaz de decirles que me violaron. Me tocó trabajar muy duro para sobrevivir. Cuando tenía 2 meses de embarazo una amiga me recomendó tomar unas pastillas y al poco tiempo me tuvieron que internar en la clínica por el aborto. Mis padres jamás se enteraron de la violación y hoy día no me pueden perdonar el embarazo a esa edad y menos el aborto.
...todavía estoy sangrando...
Me realicé un aborto hace 4 semanas, todavía estoy sangrando, botando coágulos de mediano tamaño, pero hace 3 días que siento una náusea leve, quisiera saber si el aborto fue incompleto o qué me pasa.
...no hay excusa que valga para matar una vida...
Qué horror! ¿cómo pueden haber médicos abortistas en el mundo? no entiendo cómo se les puede hacer tan fácil matar una vida, cómo nosotras las mujeres no pensamos, ¿acaso no les duele saber que están matando a su propio hijo? palabra de Dios que no entiendo a las mujeres que hacen esto, no tienen perdón de Dios, ¿por qué cuando tenemos hijos con amor los cuidamos tanto y cuando salen producto de una violación pensamos en morir o matar a nuestro hijo? les voy a contar una experiencia que me pasó y se llama así: dolor, felicidad, duelo y conformidad.























